Overslaan en naar de inhoud gaan

Ilse Hallet: mensen zien groeien als ergotherapeut bij Sint-Kamillus

Al veertig jaar rijdt Ilse Hallet elke ochtend met volle goesting de berg op richting Sint-Kamillus. Als ergotherapeut op de afdeling Niet-aangeboren hersenletsel begeleidt ze mensen die zoeken naar herstel, structuur en zingeving. Haar aanpak is al die jaren hetzelfde gebleven: vertrekken vanuit wat mensen kunnen, niet vanuit wat hen ontbreekt.

Niet wat er moeilijk loopt, maar wat je graag doet

Ergotherapie wordt soms verward met bezigheidstherapie. Ilse weet wel beter.

"Als ik een student of cliënt rondleid, zeg ik vaak: op veel plaatsen in dit gebouw vertel je over wat er moeilijk loopt. Wat je niet meer kunt. Wat vastzit. Maar bij ons vertrek je vanuit iets anders. Vanuit jezelf. Wat doe je graag? Wat prikkelt je? Waar ben je goed in?"

Cliënten stellen hun eigen programma samen, zonder druk en zonder voorkennis.

"Of je nu nog nooit hout of klei hebt aangeraakt – je mag alles proberen. We leren alles stapsgewijs aan. Dankzij de atelierbegeleiders kunnen we mensen goed ondersteunen, zowel technisch als creatief. Dat is een enorme meerwaarde."

Het moment waarop herstel mogelijk wordt

Het gaat Ilse niet om een resultaat, maar om de ervaring. Wat lukt er nog? Wat geeft energie?

"Na een periode waarin veel fout is gegaan, kunnen mensen hier opnieuw iets positief beleven. Dat is de kern. Ze ontdekken: ik kan nog iets. Ik beteken nog iets. Dat is het moment waarop herstel mogelijk wordt."

Ze laat mensen zoveel mogelijk dingen uitproberen. Ze mogen elke week van activiteit veranderen, met één voorwaarde: een begonnen werkstuk wordt ook afgewerkt.

"Ik heb in al die jaren nog nooit iemand meegemaakt voor wie we niks vonden. Soms bloeit er zelfs een talent op waarvan ze zelf niet wisten dat het er zat. Ik heb mensen gehad die hier voor het eerst begonnen te tekenen of te schilderen, en die na hun opname naar de academie gingen. Die zijn hier helemaal tot bloei gekomen."

Zinvol bezig zijn geeft houvast

Tijdens een lezing bleef het concept van de "vier B's" bij Ilse hangen: Bed, Bad, Brood en Bezig. Dat laatste – zinvol bezig zijn – is precies waar ergotherapie om draait.

"Door mensen opnieuw dagstructuur te geven en via materiaalgerichte therapie iets te laten doen, vullen we een leegte op. Dat klinkt eenvoudig, maar het heeft een diepe impact."

Soms zit dat in iets heel eenvoudigs. Ilse vertelt over een mevrouw met geheugenproblemen die vroeger op bestelling bakte.

"Nu kan ze dat niet meer alleen, maar met begeleiding en een duidelijk stappenplan lukt het weer. En dan presenteert ze haar cake op het koffiemoment. Dat straalt van haar gezicht af. Dát zijn de momenten waarop ik oplaad."

Nabijheid en eerlijkheid als fundament

Ilse benadrukt hoe belangrijk menselijkheid is in haar werk. Ze zit niet in een kantoor, maar doet gewoon mee.

"Wij staan dicht bij de mensen. Ik doe mee. En ik toon ook wat ik niet goed kan. Die gelijkwaardigheid maakt dat er echte verbinding ontstaat."

Die band blijft vaak lang bestaan.

"Cliënten komen soms maanden later even terug. Gewoon om opnieuw op adem te komen bij iemand die hen echt zag."

Ergotherapie is méér dan 'iets doen'

Ilse merkt dat ergotherapeuten soms voor van alles worden ingezet. Ze bewaart haar grenzen met reden.

"Een baksessie is geen therapie als je niet weet waar je op let. Wij kijken naar planning, taakverdeling, samenwerking, concentratie. Dat is het verschil."

Voor jonge collega's en stagiairs vraagt het tijd om die eigenheid van ergotherapie ook zichtbaar te maken binnen een multidisciplinair team.

"Psychiatrie is geen vakje. Je moet je weg erin zoeken. Ik zeg altijd: kom kijken, ervaar het. Elke afdeling heeft een andere dynamiek, en je weet pas wat bij jou past als je het van dichtbij hebt meegemaakt."

Een goed team als basis

Ilse werkt niet alleen. En dat is voor haar geen bijzaak.

"Je hebt een goed team nodig. Eentje dat meedraagt, dat mee ademt. Als er geen vertrouwen is binnen het team, dan lukt het niet. Dan ben je niet bezig met de patiënt, maar met overleven."

Ze is ook trots op wat Zorggroep Sint-Kamillus haar als ergotherapeut mogelijk maakt.

"We hebben een inhoudelijk rijk aanbod dankzij onze samenwerking met de atelierwerking. Dat zie je niet overal. In andere ziekenhuizen zit je vaak alleen in je lokaal. Hier kunnen we écht iets aanbieden."


"Mensen te zien groeien – daar laad ik van op"

Na veertig jaar klinkt er nog steeds vuur en warmte in Ilses stem.

"Ik ben een gelukkig mens. Omdat ik een job heb die ik met hart en ziel doe. Mijn batterijen laden hier op. Niet omdat het werk licht is – integendeel. Maar omdat ik mensen zie groeien. Elke dag opnieuw."

Wat ze doorheen de jaren leerde van de mensen die ze begeleidde, draagt ze mee.

"Dat je nooit de hoop mag opgeven. Mensen zijn zó veerkrachtig. Zelfs na de meest schrijnende verhalen vinden ze toch nog iets positiefs. Dat is voor mij het mooiste wat er is."

 

Ilse Hallet: mensen zien groeien als ergotherapeut bij Sint-Kamillus

Al veertig jaar rijdt Ilse Hallet elke ochtend met volle goesting de berg op richting Sint-Kamillus. Als ergotherapeut op de afdeling Niet-aangeboren hersenletsel begeleidt ze mensen die zoeken naar herstel, structuur en zingeving. Haar aanpak is al die jaren hetzelfde gebleven: vertrekken vanuit wat mensen kunnen, niet vanuit wat hen ontbreekt.

Niet wat er moeilijk loopt, maar wat je graag doet

Ergotherapie wordt soms verward met bezigheidstherapie. Ilse weet wel beter.

"Als ik een student of cliënt rondleid, zeg ik vaak: op veel plaatsen in dit gebouw vertel je over wat er moeilijk loopt. Wat je niet meer kunt. Wat vastzit. Maar bij ons vertrek je vanuit iets anders. Vanuit jezelf. Wat doe je graag? Wat prikkelt je? Waar ben je goed in?"

Cliënten stellen hun eigen programma samen, zonder druk en zonder voorkennis.

"Of je nu nog nooit hout of klei hebt aangeraakt – je mag alles proberen. We leren alles stapsgewijs aan. Dankzij de atelierbegeleiders kunnen we mensen goed ondersteunen, zowel technisch als creatief. Dat is een enorme meerwaarde."

Het moment waarop herstel mogelijk wordt

Het gaat Ilse niet om een resultaat, maar om de ervaring. Wat lukt er nog? Wat geeft energie?

"Na een periode waarin veel fout is gegaan, kunnen mensen hier opnieuw iets positief beleven. Dat is de kern. Ze ontdekken: ik kan nog iets. Ik beteken nog iets. Dat is het moment waarop herstel mogelijk wordt."

Ze laat mensen zoveel mogelijk dingen uitproberen. Ze mogen elke week van activiteit veranderen, met één voorwaarde: een begonnen werkstuk wordt ook afgewerkt.

"Ik heb in al die jaren nog nooit iemand meegemaakt voor wie we niks vonden. Soms bloeit er zelfs een talent op waarvan ze zelf niet wisten dat het er zat. Ik heb mensen gehad die hier voor het eerst begonnen te tekenen of te schilderen, en die na hun opname naar de academie gingen. Die zijn hier helemaal tot bloei gekomen."

Zinvol bezig zijn geeft houvast

Tijdens een lezing bleef het concept van de "vier B's" bij Ilse hangen: Bed, Bad, Brood en Bezig. Dat laatste – zinvol bezig zijn – is precies waar ergotherapie om draait.

"Door mensen opnieuw dagstructuur te geven en via materiaalgerichte therapie iets te laten doen, vullen we een leegte op. Dat klinkt eenvoudig, maar het heeft een diepe impact."

Soms zit dat in iets heel eenvoudigs. Ilse vertelt over een mevrouw met geheugenproblemen die vroeger op bestelling bakte.

"Nu kan ze dat niet meer alleen, maar met begeleiding en een duidelijk stappenplan lukt het weer. En dan presenteert ze haar cake op het koffiemoment. Dat straalt van haar gezicht af. Dát zijn de momenten waarop ik oplaad."

Nabijheid en eerlijkheid als fundament

Ilse benadrukt hoe belangrijk menselijkheid is in haar werk. Ze zit niet in een kantoor, maar doet gewoon mee.

"Wij staan dicht bij de mensen. Ik doe mee. En ik toon ook wat ik niet goed kan. Die gelijkwaardigheid maakt dat er echte verbinding ontstaat."

Die band blijft vaak lang bestaan.

"Cliënten komen soms maanden later even terug. Gewoon om opnieuw op adem te komen bij iemand die hen echt zag."

Ergotherapie is méér dan 'iets doen'

Ilse merkt dat ergotherapeuten soms voor van alles worden ingezet. Ze bewaart haar grenzen met reden.

"Een baksessie is geen therapie als je niet weet waar je op let. Wij kijken naar planning, taakverdeling, samenwerking, concentratie. Dat is het verschil."

Voor jonge collega's en stagiairs vraagt het tijd om die eigenheid van ergotherapie ook zichtbaar te maken binnen een multidisciplinair team.

"Psychiatrie is geen vakje. Je moet je weg erin zoeken. Ik zeg altijd: kom kijken, ervaar het. Elke afdeling heeft een andere dynamiek, en je weet pas wat bij jou past als je het van dichtbij hebt meegemaakt."

Een goed team als basis

Ilse werkt niet alleen. En dat is voor haar geen bijzaak.

"Je hebt een goed team nodig. Eentje dat meedraagt, dat mee ademt. Als er geen vertrouwen is binnen het team, dan lukt het niet. Dan ben je niet bezig met de patiënt, maar met overleven."

Ze is ook trots op wat Zorggroep Sint-Kamillus haar als ergotherapeut mogelijk maakt.

"We hebben een inhoudelijk rijk aanbod dankzij onze samenwerking met de atelierwerking. Dat zie je niet overal. In andere ziekenhuizen zit je vaak alleen in je lokaal. Hier kunnen we écht iets aanbieden."


"Mensen te zien groeien – daar laad ik van op"

Na veertig jaar klinkt er nog steeds vuur en warmte in Ilses stem.

"Ik ben een gelukkig mens. Omdat ik een job heb die ik met hart en ziel doe. Mijn batterijen laden hier op. Niet omdat het werk licht is – integendeel. Maar omdat ik mensen zie groeien. Elke dag opnieuw."

Wat ze doorheen de jaren leerde van de mensen die ze begeleidde, draagt ze mee.

"Dat je nooit de hoop mag opgeven. Mensen zijn zó veerkrachtig. Zelfs na de meest schrijnende verhalen vinden ze toch nog iets positiefs. Dat is voor mij het mooiste wat er is."